نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۰/۳۳۲

نظر به این که متخلفین از مقررات بهداشتی قانون کار حسب موضوع به مجازات های نقدی مقرر در مواد 175 و 176 قانون کار محکوم می شوند و این مجازات جزای نقدی بر اساس حداقل مزد روزانه یک کارگر و به ازای هر کارگر و به ترتیب مندرج در بندهای سه گانه مواد مذکور به صورت نسبی تعیین می گردد و با عنایت به این که مجازات جزای نقدی که درجات آن در ماده 19 قانون مجازات اسلامی مصوب سال 1392 مشخص شده، با توجه به تعیین حداقل و حداکثر آن در قانون، ناظر به جزای نقدی ثابت است و توجها به رأی وحدت رویه شماره 759 مورخ 1396/4/20 هیأت عمومی دیوان عالی کشور که جزای نقدی نسبی را به استناد تبصره 3 ماده 19 قانون اسلامی تعزیر درجه هفت و در صلاحیت مستقیم دادگاه دانسته است .مجازات بنا به مراتب فوق، آیا رسیدگی به بزه موضوع مواد 175 و 176 قانون کار مستند به ماده 340 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 در صلاحیت دادگاه کیفری دو است؟

ملاک تشخیص درجه جرم»مجازات قانونی آن جرم «است که بر اساس شاخص های مقرر در ماده 19 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و تبصره های آن مشخص و عوامل و سایر اوضاع و احوالی که قانونا میشود موجب تشدید مجازات مرتکب می شود )از قبیل تکرار( تأثیری در درجه جرم ارتکابی ندارد. مجازات متخلفین از مقررات مواد 175 و 176 قانون کار مصوب 1369 صرفا جزای نقدی است که طبق بندهای ذیل این مواد تعیین می شود و چون میزان جزای نقدی بر اساس تعداد کارگر و حداقل مزد روزانه کارگر تعیین می شود، در این حا ل ت نیز مجازات جزای نقدی نسبی است نه ثابت و با توجه به قسمت اخیر تبصره 3 ماده 19 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و رأی وحدت رویه شماره 759 مورخ 20/4/1396 هیأت عمومی دیوان عالی کشور، تعزیر درجه هفت محسوب می شود. بنابراین جرم متخلفین از مقررات 80 81 82 و 92 ق انون کار، درجه هفت محسوب می.شود