نظریه مشورتی ۷/۹۹/۷۰۰

آیا وفق ماده 50 قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387 بیمارستان ها درمانگاه ها و کلینیک های درمانی خصوصی از ارگان های ارائه دهنده خدمات محسوب و از عوارض شغلی و همچنین عوارض بر درآمد موضوع ماده 77 قانون شهرداری معاف می باشند یا خیر؟

در ماده 12 ق انون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387 با اصلاحات و الحاقات بعدی موارد معافیت از پرداخت این مالیات تعیین شده و در بند 9 آن آمده است» دارو، لوازم مصرفی درمانی، خدمات درمانی )انسانی، حیوانی و گیاهی (انواع و خدمات توانبخشی و حمایتی .«اطلاق بند مذکور شامل بیمارس تان ها، درمانگاه ها و کلینیک های درمانی خصوصی ارائه دهنده خدمات درمانی می شود. بنابراین، مؤسسات نامبرده از پرداخت مالیات بر ارزش افزوده و عوارض موضوع ماده 38 قانون فوق الذکر معاف هستند. در تأیید این استنباط یادآوری می شود که سازمان امور مالیاتی کشور در ای ن خصوص بخشنامه شماره 9253 مورخ 9/7/1390 را صادر کرده است و دیوان عدالت اداری در دادنامه شماره 2895 مورخ 10/10/1398 به عدم ابطال این بخشنامه رأی داده است. با توجه به ماده 50 قانون یاد شده که برقراری هرگونه عوارض برای انواع کالاها و همچنین ارائه خدمات که در این قانون تکلیف مالیات و عوارض آن ها تعیین شده است و نیز برقراری عوارض به درآمدهای مأخذ محاسبه مالیات توسط شوراهای اسلامی و سایر مراجع را ممنوع کرده است، لذا شورای اسلامی شهر نمی تواند در مورد خدمات درمانی بیمارستانی که در ماده 12 قانون مذکور از پرداخت مال یات و عوارض موضوع این قانون معاف و تعیین تکلیف شده است، عوارض وضع کند. همچنین ماده 77 قانون شهرداری مصوب 1334 با اصلاحات و الحاقات بعدی در مقام تعیین عوارض و بهای خدمات نیست؛ بلکه مرجع حل اختلاف بین مؤدی و شهرداری در این موارد تعیین کرده است .را دکتر احمد رفیعی مدیرکل حقوقی قوه قضاییه