نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۹۹۱

نظر به این که برابر ماده 25 قانون حمایت خانواده مصوب 1391 در پرونده های طلاق توافقی طرفین باید بدوا به مراکز مشاوره خانواده مراجعه و پس از آن از طریق دفاتر خدمات الکترونیک قضایی دادخواست خود را م طرح و به دادگاه ارسال کند و نیز طبق ماده 27 همان قانون در طلاق های غیر از طلاق توافقی باید به داوری ارجاع شوند. حال با توجه به این که زوجه با داشتن وکالت رسمی در طلاق و یا از طریق وکیل زوج دادخواستی را با عنوان طلاق به درخواست زوجه و یا تقاضای صد ور گواهی عدم امکان سازش به درخواست زوج مطرح نموده و به مراکز مشاوره خانواده نیز مراجعه نکرده و پرونده به دادگاه ارجاع شده است و طرفین زوجه و وکیل زوج در جلسه رسیدگی توافق بر طلاق داشته و تقاضای صدور طلاق را دارند، لذا با عنایت به این که در این گونه پرونده هاطرفین به توافق می رسند و پرونده طلاق توافقی مطرح می شود آیا طرفین را باید بدوا به مراکز مشاوره خانواده معرفی و پس از اخذ و ارائه نظریه مشاور اقدام به صدور رأی نمود یا باید به داوری ارجاع داد و پس از وصول نظریه داوران اقدام به صدور رأی کرد؟

اولا، در فرضی که زوج به زوجه وکالت بلاعزل با حق توکیل به غیر اعطاء کرده و زوجه با توکیل به وکیل دادگستری دادخواست طلاق تقدیم کرده است، صرف امضای دادخواست طلاق توسط وکیل دادگستری که وکیل مع الواسط ه زوج تلقی می شو د، به معنای توافق فعلی زوجین بر طلاق نیست و فرض سؤال مشمول ماده 27 قانون حمایت مصوب 1391 خانواده است و ارجاع موضوع به داوری الزامی است و اصولا مادام که زوجین توافق خود را بر طلاق اعلام نکرده باشند، موضوع از شمول ماده 25 قانون خارج است یاد.شده ثانیا، در طلاق های توافقی مراجعه به مشاوره قائم به شخص است و قابل توکیل نیست؛ و مفروض آن است که قانون گذار با پیش بینی نقش مشاور خانواده در دعاوی طلاق، در مقام آن بوده است تا با مداخله مشاور و استماع نظر و پیشنهادهای وی از سوی زوجین نسبت به حل اختلافات فی مابین، انص ایشان از طلاق را تسهیل کند .راف بنابراین در فرض اخیر الذکر دادگاه در صورتی می تواند بر اساس مقررات مربوط به طلاق توافقی اتخاذ تصمیم کند زوجین شخصا در مرکز مشاوره حاضر و گواهی مربوط را اخذ کنند .که