نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۶۴۶

شخصی در سال 1390 به اتهام نگهداری مواد مخدربه تحمل 18 ماه حبس تعزیری محکوم قطعی گردیده و پرونده در همان سال به شعبه اجرای احکام کیفری واصل و پس از ثبت در شعبه عملیات اجرایی نسبت به محکوم آغاز شده است اما به جهت متواری بودن محکوم تا این لحظه به ایشان دستر سی حاصل نگردیده و پرونده کما کان در شعبه مفتوح و اقدامات اجرایی در جریان است .حال سوال این است با توجه به تصریح ماده 174 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری مصوب 1378 ناظر به بند»ب « ماده 173 همان قانون که احکام قطعی اجرا نشده کمتر از سه سال حبس را با انقضاء مدت پنج سال از تاریخ قطعیت حکم مشمول مرور زمان دانسته که جرایم مربوط به مواد مخدر را نیز شامل می شد، و از طرفی ماده 109 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 جرایم موضوع قانون مبارزه با مواد مخدر را از شمول مرور زمان مستثنی نموده است، آیا می توان با توجه به حاکمیت قانون آیین دادرسی کیفری سابق در زمان قطعیت حکم موضوع معنون را مشمول مرور زمان تلقی و با استناد به بند»ث « ماده 13 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 قرار موقوفی اجرا صادر نمود؟

چنان چه جرمی بر اساس مواد 173 و 174 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امورکیفری، و قبل از لازم الاجرا شدن قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 ، مشمول مرور زمان شده باشد، به لحاظ رعایت حقوق مکتسبه متهم یا محکوم علیه باید حسب مورد قرار موقوف ماندن تعقیب یا موقوفی اجرای حکم صادر شود و قانون مجازات ا سلامی جدید بر آن حکومت ندارد؛ اما جرمی که تا زمان لازم الاجرا شدن قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 مشمول مرور زمان نشده است، با توجه به صراحت بند ت ماده 11 قانون مذکور مشمول مقررات این قانون .است