نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۱/۸۴۸

در صورتی که یکی از احکام صادره، حکم محکومیت در مورد جرایمی باشد که دارای جزای نقدی نسبی می باشد و دیگری در مورد جرایمی باشد که حکم آن ثابت می باشد؛ در صورتی که حکم صادره در خصوص جرم دارای مجازات جزای نقدی نسبی )مجازات مندرج در حکم( از لحاظ درجه، بالاتر از حکم صادره در خصوص جرم دارای جزای نقدی غیر نسبی )مجازات مندرج در حکم( باشد کدام اشد محسوب می شود؟ مثال فردی مرتکب دو جرم به شرح ذیل می:باشد 1 - نگهداری صد عدد پایپ که به 100 تومان جزای نقدی )درجه سه( محکوم گردیده است .میلیون 2 - توهین که به شش میلیون تومان جزای نقدی )درجه شش( محکوم گردیده است. آیا با توجه به رأی وحدت رویه شماره 759 باید م جازات نگهداری پایپ را که دارای مجازات جزای نقدی نسبی می باشد، درجه هفت دانست؛ هرچند مجازات مندرج در حکم درجه سه می باشد و مجازات توهین را که درجه شش می باشد، اشد و قابل اجرا دانست و یا با توجه به اینکه ماده 12 قانون کاهش مجازات حبس تعزیری صراحتا مجازات اش د مندرج در دادنامه را قابل اجرا می داند، مجازات نگهداری صد عدد پایپ را اشد و قابل اجرا دانست و رأی وحدت رویه مذکور را ناظر بر زمانی دانست که حکمی صادر نگردیده و به علت عدم تعیین مجازات جزای نقدی، درجه مجازات دقیقا مشخص نمی باشد؟ همانطور که اختلاف آرای علت صدور رأی وحدت رویه مذکور نیز همین مورد بوده است و علاوه بر آن مجازات نسبی زمانی که مورد حکم قرار گرفت و ثابت و مشخص گردید اطلاق نسبی بر آن قابل توجیه نمی.باشد

به موجب بند»ث « ذیل ماده 134 قانون مجازات اسلامی اصلاحی 1399 در مورد اجرای مجازات در جرائ م تعزیری متعدد، فقط مجازات اشد مندرج در دادنامه قابل اجرا است و در فرض استعلام جزای نقدی به مبلغ یک میلیارد ریال که برای نگهداری آلات و ادوات استعمال مواد مخدر یا روان گردان مورد حکم قرار گرفته است، شدیدتر از مبلغ شصت میلیون ریال مورد حکم برای جرم توهین اس ت و درجه بندی جرائم تعزیری لزوما در اجرای مجازات اشد تأثیری ندارد