نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۱/۱۰۱

مطابق بند الف ماده 23 قانون مجازات اسلامی اقامت اجباری در محل معین یکی از مجازات های تکمیلی شناخته شده است . محل سوال اینجاست که در خصوص مجازات های تعزیری و یا حدی که منع قانونی ندارد، امکان اعمال این قسمت ماده نسبت به بانوانی که مرتکب جر م می شوند امکان پذیر است، یا خیر؟

هر چند قانون گذار در ماده 23 قانون مجازات اسلامی اصلاحی 1399 در محکومیت به مجازات های تکمیلی، بین زن و مرد تفاوتی قائل نشده است؛ اما باید توجه داشت که مطابق ماده یاد شده، مجازات تکمیلی باید با جرم ارتکابی و با خصوصیات مرتکب جرم متناسب باشد. همچن ین دادگاه باید در صدور حکم به مجازات اصلی و تکمیلی مطابق بند»ت « ماده 18 قانون یاد شده، سوابق و وضعیت فردی، خانوادگی و اجتماعی مرتکب و همچنین میزان تأثیر مجازات بر وی را مورد توجه قرار دهد. بر این اساس، چنانچه تعیین مجازات تکمیلی از نوع اقامت اجباری در محل معین و یا منع از اقامت در محل معین برای بانوان، اعم از مجرد یا متأهل با فلسفه اعمال مجازات که اصلاح و بازپروری مرتکب جرم است ،ها منافات داشته باشد یا بدون لحاظ وضعیت فردی، خانوادگی یا اجتماعی مرتکب باشد؛ از جمله آن که باعث جدایی زن ا ز همسر و فرزندان شود ی ا به لحاظ اقامت اجباری در شهرهای دورافتاده آثار سوئی در پی داشته باشد، فاقد وجاهت قانونی است؛ چرا که مطابق ماده 374 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 رأی دادگاه باید مستدل، موجه و مستند به مواد و اصولی باشد که بر اساس آن صادر شده است .قانونی دکتر احمد محمد ی باردئی مدیر کل حقوقی قوه قضاییه