نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۰/۱۰۴۸

آیا مواد 394 و 406 و تبصره آن از قانون آیین دادرسی کیفری، بر ماده 350 همین قانون وارد و حاکم است؟ به عبارت دیگر، در صورت متواری بودن متهم یا دسترسی نداشتن به وی به جهاتی چون ضبط وثیقه، فرار از زندان یا صدور کیفرخواست ب ه نحو غیابی، آیا رسیدگی غیابی امکان پذیر است؟ تکلیف دادگاه در این موارد چیست؟

مقررات ماده 350 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 بیانگر اهمیت حضور متهم در دادگاه در جرایم موضوع ماده 302 قانون مذکور است و در صورت عدم حضور متهم، تشکیل جلسه رسیدگی ممکن ن یست و لازم است با جلب متهم رسیدگی انجام شود؛ اما چنانچه امکان جلب متهم نباشد، با توجه به مقررات مندرج در مواد 394 و 406 قانون فوق الذکر، رسیدگی غیابی بلامانع است. به عبارت دیگر مقصود مقنن در صدر ماده 350 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 این است که در جرایم موضوع بندهای»الف« ، »ب« ، »پ « و »ت « ماده 302 این قانون، گرچه با توجه به ماده 348 حضور وکیل متهم برای تشکیل جلسه دادگاه ضروری است، اما کافی نیست و باید متهم نیز شخصا حاضر شود؛ بنابراین، اگر متهم وکیل معرفی نکرده و برای وی وکیل تسخیری تعیین شود، از جهت لزوم حضور متهم و وکیل در جلسه دادگاه در جرایم یادشده تفاوتی بین وکیل تسخیری و تعیینی نیست؛ مگر آن که متهم متواری بوده یا به وی دسترسی نباشد؛ که در این صورت باید برابر ماده 394 همین قانون رفتار شود. در موارد مشمول ماده پیش گفته و در صورتی که دادگاه حضور متهم ر ا برای دادرسی ضروری تشخیص ندهد، رسیدگی در غیاب متهم است امکان.پذیر روح اله رئیسی